
Cinsel Suçlarda Mağdur Beyanı Tek Başına Mahkûmiyete Yeter mi?
Bu emsal, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun (2023/468 E., 2026/47 K., 21.01.2026) çocuğun cinsel istismarı suçunda mağdur beyanının hangi ölçütlerle tek başına mahkûmiyete esas alınabileceğine ilişkin kararıdır. Üvey baba olan sanık, iki üvey kızına yönelik uzun süreli cinsel istismar iddiasıyla yargılanmış; geçmiş dönem olaylar için doğrudan fiziksel delil bulunmadığından dava büyük ölçüde mağdurun kendi beyanına dayanmıştır. Yerel mahkeme mahkûmiyet vermiş, Yargıtay 9. Ceza Dairesi ilk incelemede yeterli delil bulunmadığı gerekçesiyle bozmuş, yerel mahkeme direnince dosya Ceza Genel Kuruluna taşınmıştır. Kurul, şüpheden sanık yararlanır ilkesini hatırlatarak mağdurun beyanının istikrarlı olması, Çocuk İzlem Merkezi raporuyla ve sosyal çalışmacı kanaatiyle desteklenmesi, geç şikâyetin tehditle açıklanabilir olması ve sanığın savunmasındaki çelişki birlikte değerlendirildiğinde şüphenin bertaraf edildiğine karar vermiş; direnme gerekçesini isabetli bulmuştur. Bu karar SANIK ALEYHİNE sonuçlanmıştır; mahkûmiyet onanmıştır. Altı üyenin beraat yönünde karşı oy kullanması, meselenin ne kadar tartışmalı olduğunu göstermektedir. Karar, cinsel suç davalarında delil değerlendirmesinin hangi somut unsurlara dayandığını göstermesi bakımından öğreticidir, ayrıca dosyanın nasıl bir süreçten geçtiğini de özetler.









